Kitap hakkında
seni yazdığım her bir harf en az yalnızlığıma doğduğun gün kadar, kutsal olsa da, Tanrım birkaç satır yazmak için mi getirmişti seni bana? Vicdanım sanık yüreğime bir celp daha yolladığında anladım ki, kader mahkum etmişti! Son yalnızlığımda ruhsuz bir aparetif sevdaya daha sabah olduğunda, yerime bıraktığım ağlak hayallerle, yatağımda bulsam da seni, biliyodum! yeni güne emanet ettiğim senle ilgili bütün çelişkilerimin, son kullanma tarihinin çoktan geçtiğini.. biz başaramamıştık, aynı zamanlarda sevmeyi.. en çok da acı veren neydi biliyor musun? ben olmadık zamanlarda seni düşünüp, ısınmak için seni yakarken içimde! sen hayallerinde bile olsa üşüyordun bende sessizce..
