Kitap hakkında
disiplinler süzgecinden geçmiş aşkın ve varoluşun manifestosunda, yeni teoremlerle var ediyor ruhum sessizce. varoldum; kanıtlarla, yokluğunda. eğer uçuyorsa güvercinler bir sarnıç ağzında; orası, dilsizliğe mühürlü suskunluğu yaşayan uzun bir bekleyiş... duyduğun kanat sesleri, çırpınış; zamanın kırdığı kemiklerde... artık nasıl bir ispat inşa eder yarattığın enkazı? ve nasıl bir manifestodur, suskunun teoremiyle, çıplak bir itiraftan geriye kalan: beni, senin yokluğunda, kendi varlığını infaz etmeye yerden sürükleyerek götürdü. firari kadar biliyorum artık çıkmaz sokak çaresizliğini; gözlerimde tutarak adına yaşamak deniliyorsa yaşamayı, ve bütün çağrılara karşı direnip, teslim olmamayı! gözlerinle kuşattığın bir kentin son kalesi gibi gel; ben adımlarımda kırık camlar, avcumda sarnıçtan çaldığım o dilsiz öfkeyle varım. yık, kurduğun tüm denklemleri! artık ne senin yokluğun bir hüküm, ne de benim varlığım bir rica. ben bu enkazdan yine doğar, yeniden gökyüzü yaratıp, yaralı kanatlarla uçarım da... şimdi sen düşün: kanıtlanmış yokluğumla, kendini var edebilir misin? çünkü ben, sıfırla çarptım o mağrur disiplinleri. belki bir sığınak değildi suskunluğum; ama senin inşa ettiğin tüm sahte sarayları yıkan bir ihtilal oldu! elinde kalan son buzdağı da eriyor; çünkü ben çıkmaz sokaklardan, güneşli gökyüzünü yontuyorum! ve en acısı... seni yaralarımda var ederek, kazandım savaşı.