Kitap hakkında
İnsan, içinde yaşadığı dünyayı görür; fakat çoğu zaman onu ayakta tutanı yeterince düşünmez. Göklerin nasıl yaratıldığını, ölümün neden var edildiğini, hayatın hangi amaç için verildiğini, yaptığı her davranışın niçin kaydedildiğini ve sonunda nereye varacağını sorgulamadan yaşar. Oysa Kur’an insanı sadece gördüğü şeylere değil, gördüklerinin arkasındaki gerçeği de düşünmeye çağırır. Bu surede insan; hem göklerin genişliğini hem kendi acizliğini hem Allah’ın (Subhanehu ve Teâlâ) sonsuz kudretini hem de O’na karşı taşıdığı sorumluluğu öğrenir. Ayetlerin üslubu hem düşündürücü hem de sarsıcıdır. Soru ve cevaplarla ilerleyen anlatım, okuyucuyu doğrudan muhatap alır ve onu kendi varoluşu üzerinde düşünmeye davet eder. Sure, Allah’ın (Subhanehu ve Teâlâ) mutlak mülk sahibi olduğunu ve mülkü üzerindeki mutlak hâkimiyetini vurgulayarak başlar. Ölüm ve hayatın yaratılış hikmetini açıklar, insanı gökyüzüne bakmaya ve yaratılıştaki kusursuz düzen üzerinde düşünmeye davet eder. Ardından inkârın insanı götüreceği sonu haber verir, Allah’ın (Subhanehu ve Teâlâ) gizliyi de açığı da bilen ilmini hatırlatır ve insanın hayatını sürdürebilmesi için ihtiyaç duyduğu bütün nimetlerin gerçek sahibinin Allah (Subhanehu ve Teâlâ) olduğunu bildirir. Kur’an-ı Kerim’in 67. suresi olan Mülk Suresi, adını ilk ayetinde geçen (Mülk) kelimesinden alır. Kur’an-ı Kerim’in bu sureyle başlayan 29. cüzü “Tebâreke Cüzü” olarak bilinir. Sure Mekke’de nazil olmuştur ve 30 ayetten oluşmaktadır. Mekke dönemi surelerinin en belirgin özelliği, tevhid inancını inşa etmeleridir. Çünkü Mekke sadece coğrafi bir yer değil, aynı zamanda bir zihniyettir. Küfrün, zulmün, adaletsizliğin ve tağutî düzenlerin hâkim olduğu her yer, aslında bir Mekke’dir. Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Mekke’de henüz Allah’ın (Subhanehu ve Teâlâ) hükümlerinin hâkim olduğu bir düzen kurmamıştı. Müminler atalarının yolunu sürdüren, kökleşmiş geleneklerin ve beşerî sistemlerin hüküm sürdüğü bir beldede, müşrik bir toplumun içinde yaşıyorlardı. Bu sebeple Mekke’de inen ayetler doğrudan bir toplum düzeni kurmadan önce, ileride kurulacak İslam toplumunu ve İslam devletini omuzlayacak; tağutu reddetmiş, şirkten arınmış ve Allah (Subhanehu ve Teâlâ) için her türlü fedakârlığa hazır mümin şahsiyetler yetiştirmeyi hedeflemiştir. Bu sebeple Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem), önce Mekke’nin şirk düzeninden zihnen ve kalben arınmış, hayatını ve akidesini vahiy üzere kurmuş, her koşulda Allah’a (Subhanehu ve Teâlâ) teslimiyet üzere, en ağır imtihanlar karşısında bile imanı sarsılmayan ve ileride Allah’ın (Subhanehu ve Teâlâ) hükmünün yeryüzünde hâkim olmasına vesile olacak insanlar yetiştirmiştir.
