Qelinek

“Bu acı tablo içinde bizi ayakta tutan nedir biliyor musun? İnsanlığımızı korumaya iten tek şey halkımızın yaşadığı acı durum ve savaşımızın haklılığıdır. Çünkü başka seçeneğimiz yok, bir insanın kendisini, malını, onurunu savunması insan olmanın en temel gereğidir. Ama buna rağmen, duygularımız yine de istemediğimiz zeminlere kayabiliyor; çünkü savaş, sonuçları itibariyle tahrip edicidir… Ah keşke sizin zamanınızda böyle şeyler ortadan kalkabilse. Tek dileğim bu. Bunun için dağlarda insanlar her türlü yokluğa, acıya katlanıyor. Her şey geleceğimiz olan sizler için! Siz daha rahat ve özgür yaşayabilesiniz diye. Böyle bir ortamı yaratmak için. O zaman senin avukat olmanı, yapamadıklarımı yapmanı isterim. Halkının gözü, beyni olmanı, sorunlarını çözmeni görmek en büyük mutluluk olurdu benim için. Ama yaralanmadan, yaralamadan…”