Kitap hakkında
Samatya’da, dört kadının sevgiyle çevrelediği bir evde başlıyor Doğan Hızlan'ın hikâyesi. Sokakta oyun oynamak yerine kitaplara, plaklara, balkonun sessizliğine sığınan bir çocuk. Çocukluğunda bile kendine ait bir dünyası, kendine ait kuralları var. Sonra o dünyanın kapısından edebiyat giriyor: dergiler, kitaplar, ilk yazılar, Cumhuriyet’in Babıâli koridorları, yayınevleri, gazeteler, edebiyat matineleri, uzun yemekler ve bitmek bilmeyen sohbetler. Bu sayfalarda bir dönemin edebiyat ve basın hayatı, tanıklıkların arasından yeniden beliriyor. Behçet Necatigil’den Yaşar Kemal’e, Nadir Nadi’den Melih Cevdet Anday’a uzanan dostluklar; yayıncılığın mutfağı, gazeteciliğin değişen yüzü, edebiyat tartışmaları ve eleştirmenin görünmeyen mesaisi. Doğan Hızlan insanları seviyor ama kusurlarını görmezden gelmiyor. Dostluk kuruyor ama mesafesini koruyor. Bir kitabı beğeniyor, sonra dönüp neden beğendiğini sorguluyor. Her şeyi kayda geçirmiyor; bazı sırların sahibinde kalması gerektiğine inanıyor. Seçiciliği, titizliği, zaman zaman şaşırtıcı halleri ve kendine mahsus mizahıyla, edebiyat dünyasının alışıldık portrelerinden ayrılıyor. Kürşat Başar’ın soruları eşliğinde açılan bu uzun sohbet, bir ömrün dökümünden fazlası. Bir yandan İstanbul’un kaybolan mekânlarına, Babıâli’nin insanlarına ve edebiyatın değişen iklimine bakarken, öte yandan bir zihnin nasıl çalıştığını, nasıl seçtiğini, nasıl sevip nasıl uzaklaştığını izliyoruz. Doğan Hızlan’ı tanımanın en iyi yolu, onu bir hayat hikâyesinin kahramanı olarak değil, sayısız romanın içinden geçmiş ve hiçbirine bütünüyle yerleşmemiş bir roman kişisi olarak okumak olabilir mi?