Kitap hakkında
Osmanlı İmparatorluğu’nun 34. padişahı ve 113. İslam halifesi olan II. Abdülhamid (1842 - 1918), devletin çöküş sürecinde mutlak hâkimiyet sağlayan bir hükümdardır. Saltanatı, 1876’dan 1909’a kadar süren 33 yıllık bir dönemi kapsar. Bu dönem, “Hamidiye Dönemi” olarak da bilinmekte olup, imparatorluğun dağılma sürecine, kısa ömürlü Birinci Meşrutiyet’in ilanına, Balkanlar’daki isyanlara, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nın kaybedilmesine, parlamentonun kapatılmasına ve “İstibdat Dönemi” olarak adlandırılan baskı ve sansür dönemine tanıklık etmiştir. II. Abdülhamid’in mutlakiyetçi yönetimi, genellikle bir gücün zirvesiyle ilişkilendirilirken, onun döneminde bu durumun imparatorluğun çöküş sürecinde yaşanması dikkat çekicidir. Bu durum, padişahın mutlak hâkimiyetinin bir güç gösterisi olmaktan çok, imparatorluğun iç ve dış baskılar altında hızla dağılmasını engellemek için başvurulan son çare olduğunu düşündürmektedir.
