Kitap hakkında
İnsan, kendine en uzak olduğu yerde kendini bulur. Bu dizelerde, kayboluş ile varoluş arasındaki o ince çizgide yürüyen bir ses var. Zamanın unuttuğu anlar, kalbin sakladığı kırıklar ve suskunlukta büyüyen çığlıklar… Hepsi burada, üç ayrı imgenin gölgesinde birleşiyor. Şimdi simsiyah bir kar yağar üstüne Bilemezsin Ben mi yoksa her sabah Güneş öpüyor yüzünü Gün kirpiklerinde uyanır da Hiç bilmezsin Bak sana her baktığımda Ağzımda bir şiirli şarkı Dudağımda bir kırık telaş Sonra dizeler adınla dua olur Ve içimde paramparça suskunluklar
