Kitap hakkında
Köyümüzde, mahalle köprüsünden köy meydanına inen patika yokuşun resmi bir adı yoktu. Muhtarlık tabela da koymamıştı. İnsanlar oraya "Vicdan Yokuşu" derdi. Çocukken bunun bir lakap olduğunu sanırdım. Sonra anladım ki lakap değil, uyarıymış. Yokuş dardı, yağmurda kaygandı, kışın buz tutardı... Bu yokuşta çıkanın nefesi, inenin dizleri konuşurdu. Ama asıl konuşan, taşların arasından göğe yükselen o ince sesti: "Bu adımı kimin hesabına atıyorsun? “Vicdan, minareden okunan ezan gibi herkese aynı anda ulaşmaz. O, kişinin kendi içindeki küçük bir mahkemedir. Dava dosyası kalabalık değildir. Çoğu zaman tek bir cümledir: "Bunu yapmasan da kimse bilmeyecek..."İşte o cümle kurulduğu anda yokuş başlar. Ayak değil, niyetler terler...