Güllere Damlayan Kan

Ka­ra­de­niz’in sisli ya­maç­la­rın­da, iki aile­nin yıl­lar­dır din­me­yen kan da­va­sı bir aşkın üze­ri­ne gölge gibi çöker. Elif; yü­re­ğin­de bü­yüt­tü­ğü sev­day­la, aile­si­nin kor­ku­su ve öf­ke­si ara­sın­da sı­kı­şıp kalır. Kerem ise sev­di­ği ka­dı­na ka­vuş­ma­nın be­de­li­nin, bazen ha­yat­ta kal­mak kadar ağır ol­du­ğu­nu bilir. Mek­tup­la­ra sığ­dı­rı­lan umut­lar, giz­le­nen bu­luş­ma­lar ve her adım­da yak­la­şan bir teh­li­ke… Bir yanda “namus” diye bü­yü­tü­len kin, öte yanda göz göre göre ka­na­yan bir sevda var­dır. Elif ile Kerem’in aşkı, sa­de­ce bir­bir­le­ri­ne değil; geç­mi­şin he­sa­bı­na, aile­le­rin göl­ge­si­ne ve ka­de­rin acı­ma­sız oyun­la­rı­na karşı da ve­ri­lecek bir sa­vaş­tır. Ve bazı aşk­lar… gül gibi açsa da, so­nun­da kanla su­la­nır.